Το τριήμερο που πέρασε (23 με 25 Ιουλίου) βρεθήκαμε στο δάσος των Σκουριών στη Βορειοανατολική Χαλκιδική. Ο λόγος, ενημέρωση για το τι πρόκειται να γίνει εκεί, καθώς και να συμβάλουμε με την παρουσία μας όσο μπορούμε για την ανατροπή των σχεδίων “ανάπτυξης”.

Αλλά πρώτα από όλα να σας μεταφέρουμε την εικόνα του τοπίου. Το σκηνικό ήδη από Αρναία και μετά ήταν απλά υπέροχο. Δάσος παντού τριγύρω μας, η φύση να δείχνει την ομορφιά της. Στρίψαμε στο Παλαιοχώρι με κατεύθυνση προς Μεγάλη Παναγιά και μετά από 2-3 χιλιόμετρα ασφάλτου πήραμε τον χωματόδρομο με κατεύθυνση το σημείο συνάντησης. Παρά τον κακοτράχαλο χωματόδρομο των εφτά χιλιομέτρων, το δάσος φάνταζε υπέροχο σε σημείο που να μην επιτρέπει καμιά γκρίνια για το ταρακούνημα και τις λακκούβες.

Με το καλό φτάσαμε στο σημείο κατασκήνωσης και αρχίσαμε το στήσιμο των σκηνών. Στο λάθος σημείο! Λάθος γιατί στήσαμε στο μέρος των πευκών όπου ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι πολύ μεγαλύτερος από το μέρος των οξιών και βελανιδιών. Δεν ανάψαμε φωτιά φυσικά και όλοι ήταν πολύ προσεκτικοί με τα τσιγάρα τους, όπως και πρέπει να γίνεται σε όλες αυτές τις καταστάσεις.

Αρχίσαμε την εξερεύνηση, και πρώτα αναζητήσαμε το χώρο των συναυλιών. Σε άλλες περιπτώσεις θα αναζητούσαμε το χώρο του μπαρ αλλά είχαμε καμιά 50αριά μπύρες ήδη μαζί μας. Μάθαμε ότι βρίσκεται 800 μέτρα πιο κάτω, στη “χαβούζα”! Ποια χαβούζα;! Τέλος πάντων αρχίσαμε προς τα εκεί και είδαμε και μόνοι μας. Εκεί που το δάσος είναι υπέροχο, ξάφνου σταματάνε τα δέντρα σε κάτι που θέλει να περάσει για ξέφωτο, όμως στη μέση του βρίσκεται μια τρύπα περίπου 5 στρεμμάτων! Όπως μάθαμε η τρύπα αυτή είναι από μια εξερευνητική εξόρυξη που έγινε γύρω στο 1960! Από τότε, τίποτα δεν έχει φυτρώσει στο χώρο, όχι μόνο της τρύπας φυσικά, αλλά και στον περιβάλλοντα. Χαζέψαμε τελείως, πρώτη φορά είδαμε κρατήρα ορυχείου από κοντά, όποιος έχει δει μπορεί να μας καταλάβει. Η ασχήμια του, ο βιασμός της φύσης και όλως μας μαζί.

Συμβολικά η σκηνή είχε στηθεί μέσα στον κρατήρα. Συνεννοηθήκαμε πέντε πράγματα με τον ηχολήπτη που ήταν εκεί για την βραδιά του Σαββάτου και γυρίσαμε στις σκηνές μας. Η επόμενη μέρα λυπάμαι να πω αλλά ήταν μέρα κρεπάλης οπότε δεν μπορώ να μεταφέρω τίποτα από τις συζητήσεις που έγιναν. Παράλληλα ήταν φυσικά και μέρα διασκέδασης. Μα και πως να μη διασκεδάσει κανείς; Φίλοι μαζεμένοι, φιλικά πρόσωπα όλοι οι άγνωστοι που άμεσα γίνονται γνωστοί, χαμόγελα σε όλο τον κόσμο, και φυσικά ένα υπέροχο δάσος να μας φιλοξενεί. Καθαρός αέρας, μακρυά από θορύβους, μακρυά από τις αισχρές πόλεις που κληρονομήσαμε.

Το Σάββατο όμως τρομάξαμε. Ο λόγος; Παρακολουθήσαμε τις συζητήσεις/παρουσιάσεις. Για να μην τα πολυλογούμε, με τις γνωστές προς όλους μας διευθετήσεις του “διαφανούς” κράτους, παραδόθηκε στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός ολόκληρο το δάσος για να το κάνει στην κυριολεξία ότι διάλο θέλει! 317.000 στρέμματα να τα κάνει σκόνη όπως γουστάρει και χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα. Φανταστείτε ότι μόνο για αποψίλωση σχεδιάζουν ότι θα τους πάρει δύο χρόνια. Ξεκοίλιασμα όλου του δάσους και ερήμωση των πάντων! Και για να βγάλουν τι; Μέταλλα! Χρυσό! Αηδίες! Θα καταστρέψουν ένα δάσος για να βγάλουν κάτι που δεν έχει στην ουσία καμιά αξία. Θα σας δώσει ποτέ κάποιο μέταλλο να φάτε όταν δεν υπάρχει δέντρο τριγύρω; Θα σας δώσουν τα μέταλλα οξυγόνο; Θα σας δώσουν νερό;

Ναι νερό! Μάθαμε επίσης ότι τριγύρω χωριά αλλά και χωριά πιο πέρα όπως Ιερισσός, Νέα Ρόδα και Ουρανούπολη, υδροδοτούνται από τα τοπικά κοιτάσματα που προκαλούν εμπόδιο φυσικά στην εξόρυξη και πρέπει να αποστραγγιστούν! Ναι, καλά καταλάβατε. Κόσμος να χάσει το νερό του για να βγάλει μια εταιρεία κέρδος εις βάρος όλων μας. Όλων μας, ναι. Αυτό το δάσος δεν είναι κανενός και είναι όλων των ανθρώπων. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το ξεκοιλιάσει στο όνομα του όμορφου κέρδους. Καμία κυβέρνηση, καμία εταιρεία, κανένας. Το κληρονομήσαμε για να το κληροδοτήσουμε. Ούτε πράσινες αναπτύξεις, ούτε τέτοιες χαζομάρες πλέον. Ποιος με λογική και κριτική σκέψη πιστεύει αυτές τις βλακείες;

Και αυτή είναι η ουσία των πραγμάτων. Ότι έχουμε όλοι μας την υποχρέωση απέναντι στον κόσμο τριγύρω μας. Δεν είναι τα πάντα χρήμα και πρέπει να αρχίσει επιτέλους ο κόσμος να το παίρνει χαμπάρι.

ΥΓ. Δεν μπορέσαμε να εμφανιστούμε το Σάββατο βράδυ λόγο της καταρρακτώδης βροχής αλλά όποτε μας χρειαστούν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για να παραμείνει το δάσος ανέγγιχτο, θα είμαστε εκεί.

ΥΓ2. Συγνώμη για την καθυστέρηση αλλά είμαι εν μέσω μετακόμισης και δεν υπάρχει ούτε internet ούτε χρόνος.